Leven en dood

Een dag na Moederdag kregen we een telefoontje uit Nederland: de vader van Dick was met hevige buikkrampen in het ziekenhuis opgenomen. Er werden veel onderzoeken gedaan, maar men kon niets vinden.
Toen Dick de dag daarop naar het ziekenhuis belde, ging de telefoon niet over. Via de e-mail kregen we het bericht dat Dicks vader alleen nog op bepaalde tijden gebeld mocht worden. We vonden het een vreemde zaak en waren vanaf dat moment zeer ongerust. Ik had een naar gevoel over de berichten die via de e-mail binnenkwamen. Nog steeds was er geen oorzaak gevonden. Men had besloten om hem open te maken en te kijken of de klachten werden veroorzaakt door een oude operatie die hij twee jaar geleden aan zijn aorta had ondergaan. Dick had hem niet meer aan de telefoon gekregen, want op de tijd dat hij mocht bellen, had de primitieve Albanese infrastructuur roet in het eten gegooid. De volgende morgen staken we een kaarsje op voor opa. Een paar uur later ging de telefoon. Ook tijdens de operatie hadden ze niets kunnen vinden. Zondagmorgen vroeg ging de telefoon weer. Dick nam op. Zijn gezicht werd lijkwit. Hij legde neer en zei alleen: ‘Hij is overleden aan een maagbloeding.’

IMG_2665