Horrorfilm met een goede afloop

Ouderkerk a/d Amstel, mei 1996.
Een lange man kwam de onderzoekskamer binnen en gaf ons een hand. 
Ook hij onderzocht mijn borsten, die er verschrikkelijk rood uitzagen. 
Ik voelde me bekeken in mijn vrouwelijkheid. 
Mijn lichaam, dat altijd zo mooi en aantrekkelijk was geweest.

Vanaf dat moment besefte ik dat ik in mijn eigen horrorfilm was terechtgekomen. 
De gynaecoloog pakte de A4’tjes met gegevens uit de medische literatuur. 
Op een paar zeer oude foto’s zag ik vrouwen met enorme opgeblazen en opgezwollen borsten. 
Ze hingen bijna op hun knieën. Ik werd misselijk en zei: 
‘Maar dat heb ik toch niet? Nee, dat zal bij mij niet gebeuren!’ 
De professor keek me weer aan en sprak rustig: 
‘Mevrouw Wesselingh, helaas heb ik net de diagnose gesteld dat u deze ziekte heeft.’ 
Mijn maag draaide om bij het horen van zijn woorden. 
Hulpeloos keek ik Dick aan, die net zo van slag was. 
‘Zoals ik u al verteld heb, zal de groei pas stoppen als de zwangerschap wordt beëindigd’, zei hij. 
‘Waar wil hij naartoe met deze woorden?’ dacht ik, en ik legde mijn hand op mijn buik. 
‘U kunt beslissen om het kind te houden, 
maar besef wel dat u uw eigen leven op het spel zet. 
Het is echt beter om het kind weg te halen voordat het te laat is. 
Dit is een zeer ernstige situatie, mevrouw Wesselingh’, sprak hij serieus. 
Ik keek Dick aan en zei: ‘Dit kindje wordt niet weggehaald. 
Ik meen het, dit moet ik kunnen overleven.’ 

Ik dacht aan de ongeboren kindjes van mijn vader en Christine, 
waar alles al op en aan had gezeten. 
Dit kindje ging al naar de twintig weken en was compleet volgroeid. 
‘Als u besluit om het te houden, moet ik nogmaals benadrukken dat 
het een verschrikkelijke lijdensweg gaat worden, 
met zeer veel risico’s voor uzelf en de baby’, zei de professor.
hypertrophy









Durston, a physician in 1670, 
drew this image of a patient 
suffering from gigantomastia. 
She died as a result of the disease.