Het werk gaat door

De wintermaanden kropen voorbij. Eind maart zouden we het ziekenhuis kunnen opleveren. Eindelijk een lichtpuntje aan de horizon, we waren bijna klaar.
De dag van de opening brak aan en de Nederlandse ambassadeur arriveerde. Er waren veel mensen en in mijn beste Albanees sprak ik de hoop uit dat het gebouw veel mensen genezing zou brengen. Voor de stoep prijkte de prachtige ambulance van de Telegraaflezers.

Met de familie van de burgemeester, de Nederlandse ambassadeur, ons eigen gezin, Dicks ouders en mijn moeder gingen we naar Shkodër voor een lunch in een traditioneel restaurant. De ambassadeur was niet bij mijn moeder weg te slaan. Hij zei: ‘Albanië is mijn eerste land als ambassadeur. Albanië, waarover zoveel verhalen de ronde doen. Enorm spannend allemaal, maar aan één ding had ik in het begin houvast. Met dat artikel in mijn binnenzak ben ik hiernaartoe gereisd. Het was de reportage in De Telegraaf over moeder Cathrien en het jarenlange werk van haar en van jullie in Albanië. Als een vrouw van 80 jaar dat kan, kan ik het ook, dacht ik bij mezelf.