Broeder Piet en Broeder Paul

De trein zou binnen een halfuur komen. 
Het station zag er net zo stoffig uit als de rest van het land. 
We werden aangestaard; vanwege ons beider lengte zagen ze ons waarschijnlijk aan voor reuzen. 
In de verte hoorde ik een claxon. Sommige oudere mensen hadden een halfuur 
in dezelfde houding gezeten zoals ik die morgen op het ‘toilet’, 
en ik vond het knap dat ze dat uithielden. 
Voorzichtig zag ik ze omhoog gaan en zichzelf uitrekken. 
De trein leek nog te dateren van voor de Tweede Wereldoorlog. 
Langzaam trok hij op en bijna stapvoets reden we naar het noorden. 
Langzaam zagen we het landschap veranderen. 
Ruige bergen doemden op en staken af tegen de felblauwe lucht. 
Ik noemde ze de ‘naakte bergen’, omdat ze daar geheel ontkleed stonden, 
van al hun bomen ontdaan.
trein albanie